Als baby worden we geboren als liefdevol wezen, bestaande uit enkel en alleen liefde.

Naarmate we ouder worden komen we in de wereld terecht van dualiteit en dit integreren we ook in onszelf, we ervaren afwijzing van onze ouders en zo ontstaat er een splitsing tussen jou liefdevolle kern en lege plekken waar je de liefde niet hebt ontvangen, omdat je die liefde daar niet hebt ontvangen wijs je jezelf daarop af (zelfafwijzing), zo wordt dualiteit sterker geïntegreerd in ieder van ons.

Als mensen verliefd worden komen ze heel even terug in contact met hun ware liefdevolle kern door de trigger van de ander, dit is wat al in hunzelf zit maar de ander veroorzaakt dit door die trigger en dus denken we dat die liefde die we ervaren hoofdzakelijk van de ander komt, dit is niet het geval 80% zit namelijk al in jou en 20% komt van de ander.

 Dit is dus van beperkte duur omdat er kortelings nadien langs beide zeiden angst, ego terugkeert, er komt verlatingsangst, angst dat de ander ons gaat verlaten, dus liefde wordt meer voorwaardelijk want we willen niet dat de ander weggaat en we beginnen ook van de ander dingen te verwachten, omdat we dingen van de andere verwachten, verwacht de ander ook dingen van ons, liefde wordt voorwaardelijk, wanneer er niet aan onze gestelde eisen en voorwaarden wordt voldaan ontstaat er teleurstelling en krachtverlies.

Vele mensen in een relatie offeren een stuk van zichzelf op (wat ze bij zichzelf afwijzen), en laten dat stukje invullen door de ander, de ander moet dit vullen en aan deze voorwaarde blijven voldoen, wordt hier niet aan voldaan wijzen we onszelf af en geven we de ander de schuld, de fout ligt niet bij de ander maar bij jezelf want jij wijst jezelf op dat gebied/gebieden af, doordat we geluk laten afhangen van de ander omdat we het onszelf niet kunnen / willen geven, de dingen die we bij onszelf afwijzen die moet de ander invullen, dat verwachten we tenslotte, maar ontbreekt dit echt bij ons? Nee het zit gewoon verdoken achter een negatief zelfgeloof en achter lege plekken, maar je bent al heel en volledig, alleen door zelfafwijzing wat doorheen je jaren komt door je kindertijd, ouders, vrienden, kennissen, omgeving denken we dat we niet volledig zijn en dat iemand anders ons terug volledig moet maken, maar we zijn nog steeds volledig dat zijn we altijd geweest, maar door zelfafwijzing denken en voelen we onvolledigheid.

Trouwen ja ik blijf jou altijd trouw, dit is voorwaardelijke liefde, voorwaarde is dat je de ander niet verlaat (angst om verlaten te worden).

Onvoorwaardelijke liefde in een relatie, ik blijf mezelf trouw.